Pronaći grob generala Draže Mihailovića????

Uskoro su sile Osovine podelile Kraljevinu Jugoslaviju u nekoliko oblasti: Mađarska i Bugarska su anektirale neke pogranične krajeve, na području Hrvatske i Bosne je uspostavljena Nezavisna Država Hrvatska, a ostatak srpske zemlje je stavljen pod upravu Milana Nedića, koji je još uvek priznavao Petra II za kralja.
Petar II, koji je pobegao u inostranstvo, je još uvek od strane saveznika smatran za kralja. Međutim, tokom rata, efektivna vlast je prešla u ruke jugoslovenskih partizana, predvođenih Komunističkom partijom Jugoslavije. 16. juna 1944. je potpisan Sporazum Tito-Šubašić, koji je ujedinio dve paralelne vlade. Demokratska Federativna Jugoslavija, kao monarhija na čelu sa Petrom II i hibridnom vladom sastavljenom od predstavnika Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije i članova monarhističke izbegličke vlade, zvanično je proglašena 10. avgusta 1945. godine. Nove komunističke vlasti su 29. novembra 1945. proglasile Federativnu Narodnu Republiku Jugoslaviju i ukinule monarhiju, čime je prekinut pravni kontinuitet Kraljevine Jugoslavije.
Nezadovljni sporazumom Tito-Subasic...*prvi gerilci na balkanu* prionuse na posao da sprovedu novi sporazum Stojadiinovic_Pavelic...na srecu i zadovoljstvo *kraljevih podanika*...1990-1995....krece kolona traktora, taljiga, automobilima...u *zasticenu zonu*...kasnije, pripomogose i traktori, taljige, automobili sa Kosmeta...

*
*

Порука Biljana Bosna Yesterday at 11:25 pm
Hrvatski desničari odlaze na Ravnu goru učiti od 'braće' četnika
Štovatelji Ante Pavelića iz „Hrvatskog uljudbenog pokreta“ (HUP), nezadovoljni odnosom hrvatskih vlasti, a osobito predsjednika Stjepana Mesića, spremaju se doći na Ravnu goru u Srbiji i obići spomenik četničkom vođi Draži Mihailoviću, piše danas Alo!.
Isprovocirani viješću o potrazi za grobom generala Mihailovića u koju se uključila i službena Srbija, hrvatski desničari s predsjednikom HUP-a Tomislavom Dragunom na čelu otputovat će u Srbiju kako bi na licu mjesta prikupili iskustva o rehabilitaciji ravnogorskog pokreta i poslali političku poruku vlastima u Hrvatskoj koje im, kako kažu, ne daju "ni crnu košulju odjenuti“.
Spomenik Draži Mihailoviću
Dragun je za Alo! Izjavio kako ne vidi ništa loše u tome da hupovci dođu u Srbiju kao susjedi te da je došlo vrijeme da se Hrvati i Srbi, nakon što je rat završen, normalno ponašaju.
Tomislav Dragun- Mislim da neprijateljstva nisu tolika koliko se ističu. Depopulacija i kod nas i kod vas je takva da sada imamo teritorija više nego što nam treba. Realno je da Srbija ima svoje interese u Podrinju, kao što mi imamo u zapadnoj Hercegovini i Cazinskoj krajini - kaže Dragun i dodaje da je prije rata cijelu Srbiju prokrstario uzduž i poprijeko, te da je posebno volio „navratiti u Zemun“.
Dragun se žali na izuzetno negativan odnos predsjednika Mesića prema povijesnom nasljeđu NDH, a prema njegovom mišljenju, svaka strana koja je ratovala trebala bi imati svoje spomenike.
Neka dođu, mi četnici smo civilizirani
Kako će ih dočekati službeni Beograd još nije jasno, međutim, stavovi srbijanskih desničara dijametralno se razlikuju. Dok četnički vojvoda Rade Čubrilo ističe kako je izjednačavanje četnika i ustaša neprihvatljivo, jer je "Ante Pavelić je bio terorist i diverzant, a general Mihailović legalni vojni ministar u jugoslavenskoj vladi", predsjednik Srpskog četničkog pokreta (SČP) vojvoda Miroslav - Čele Vuković kaže da oni s Dragunovim ljudima neće imati nikakvih problema.
- Rat se vodio i stao. Možda trebamo sjesti i popričati. Ako dođu legalno, neka obilaze sve po svojoj dragoj volji, mi četnici smo civilizirani ljudi - u ratu dobrovoljci, u miru humanitarci – rekao je Vuković i iskoristio priliku kako bi naglasio da je Hrvatska mnogo više učinila za svoje borce i vojne invalide iz vremena NDH od Srbije.
Iz neslužbenih izvora saznaje se da će s hrvatskom desničarskom delegacijom u posjet Ravnoj gori otputovati i Ljubo Česić Rojs. (njd)
Nikada to nece moci biti kazano, jer onaj ko to sagleda i prezivi, taj zanemi, a mrtva usta ionako ne govor

Orešković Jose Marko Krntija

Rođen je 3. marta 1896. u siromašnoj zemljoradničkoj porodici u selu Široka Kula, Gospić, Hrvatska. Još kao dijete osjetio je težinu života. Osnovnu školu završio je u selu. U proljeće 1912. otišao je, zajedno s grupom suseljana, na rad u Njemačku. Posle početka prvog svjetskog rata 1914, vratio se u Liku, i slijeće godine bio mobiliziran u austrougarsku vojsku. Najprije je služio u Otočcu, zatim je prekomandiran u mornaricu u Puli, gdje je, kao ložač, ukrcan na brod "Sant Ištvan", koji je 11. juna 1918. torpediran u Jadranskom moru, ali je Krntija uspio da se spasi. Kao protivnik Austro-ugarske monarhije i pristalica ujedinjenja svih južnoslavenskih naroda, često je dolazio u sukob s pretpostavljenima. Slom Austro-ugarske zatekao ga je u Širokoj Kuli, gdje je došao na dopust zbog smrti majke.

U novoj državi Krntija je ponovo stupio u mornaricu, ali je na monitoru "Dunav" brzo došao u sukob s komandantom broda. Posle zatvora, odlazi u pilotsku školu; posle dvije godine provedene u školi, odnosno ukupno 6 godina u vojsci, demobilizira se kao rezervni podoficir, pilot i vozač.

Posle jednogodišnjeg lutanja i rada u raznim mjestima Makedonije i Kosova, Krntija 1926. dolazi u Beograd, gdje počinje da radi za radnički pokret; učlanjuje se u sindikat. Izvjesno vrijeme "bio je taksist i vozač Partije", kako sam kaže za sebe, a zatim se zaposlio u Ministarstvu građevina, kao lični ministrov vozač. Godine 1927. primljen je u KPJ. Zbog revolucionarnog političkog rada među radnicima i kritike ondašnjih vlastodržaca, brzo je došao u sukob s policijom. U augustu 1929. je uhapšen, a zatim, od Državnog suda za zaštitu države u Beogradu, osuđen na 5 godina robije, koju je izdržao u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi.

S robije; Krntija je protjeran u rodno selo, ali on odlazi u Sloveniju, gdje ga opet hapse; poslje zatvora u Ljubljani i Mariboru, protjeruju ga u široku Kulu. No, on bježi u Zagreb, i tamo nastavlja politički rad. Godine 1936. ilegalno odlazi, preko Austrije, Švicarske i Francuske, u Španiju, gdje se, najprije kao mitraljezac u 2. bataljonu 129. internacionalne brigade, a zatim kao vodnik i partijski rukovodilac u bataljonu, bori protiv fašizma za slobodu španskog naroda. Posle povratka iz Španije, 1939, hapsi ga zagrebačka policija, i posle nekoliko mjeseci provedenih u zatvoru u Zagrebu, Beogradu i ponovo u Zagrebu, pušta ga poslije štrajka glađu. Na I konferenciji KPH 1940. izabran je za člana CK KPH. No, policija ga opet hapsi i sprovodi u Lepoglavu, ali on 1940. uspijeva da pobjegne iz zatvora i da borbu za oslobođenje radničke klase nastavi u ilegalnosti. Oktobra 1940. učestvuje u radu V zemaljske konferencije KPJ u Zagrebu, i na njoj biva izabran za člana Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije.

Kao prekaljenog revolucionara i iskusnog borca, poslije okupacije zemlje, CK KPJ upućuje ga u Liku zbog organiziranja oružanog ustanka. U strahovitom ustaškom teroru, neumorno obilazi sela i zbjegove naroda, stiže i u Drvar, priprema ustanak, učvršćuje bratstvo i jedinstvo srpskog i hrvatskog naroda, organizira ustaničke partizanske snage i ulijeva narodu vjeru u pobjedu. Takvim svojim radom brzo je postao popularan i voljen, cijenjen i poštovan u Lici. To što je Lika od početka ustanka postala jedno od najjačih žarišta oslobodilačke borbe u Hrvatskoj, pored ličkih komunista, velika je zasluga i Marka Oreškovića.

U oktobru 1941. postavljen je za političkog komesara štaba Grupe NOP odreda za Liku, koji je tada formiran, a istog mjeseca i za prvog političkog komesara glavnog štaba Hrvatske. No, nije stigao da se posveti ni jednoj ni drugoj dužnosti. Ubili su ga pročetnički elementi, iz koristoljublja, i bacili u jamu, 20. oktobra 1941, u zabačenom selu Očijevu, prilikom njegovog povratka iz Drvara u Liku. Njegovom smrću narodnooslobodilački pokret, a posebno Lika, gotovo u samom početku, izgubili su organizatora ustanka, sposobnog rukovodioca i neustrašivog borca-revolucionara.

Narod u Lici ispjevao je o njemu mnoge pjesme i stvorio legendu. Mjesec dana posle njegove smrti, prvi partizanski bataljon formiran u Hrvatskoj dobio je naziv bataljon "Marko Orešković", a njegovo ime nosila je i prva partizanska brigada Hrvatske, odnosno kasnije 1. brigada 6. ličke proleterske divizije.

Narodnim herojem proglašen je 26. jula 1945. godine.
Evidentirano
color=red]...sav svijet iz temelja se mijenja,

Nisu potrebni ni prvi, ni drugi, ni treci *prvi gerilci balkana*, potrebni su joj kvalitetni politicari, dbronamerni ljudi, suverenitet, teritorijalni integritet, prosperitet i privredno kulturni razvoj, istoricarima a ne politicarima poklanjamo sve...hocemo da zivimo radno i posteno, bez prevaranata i hohstaplera.

(“ Višak istorije” – 21.10)



Oko uloge Srbije u ratu protiv fašizma nema dilema, bar što se tiče boraca NOR i naših saveznika. Tu ulogu dovode u pitanje poraženi u tom ratu (četnici, nedićevci, ljotićevci) pokušavajući da deo slave prigrabe za sebe ili se samoproglašavaju za “spasioce otadžbine”. Partizani nisu očekivali ni tražili od velikih sila istinu i pravdu o tome jer su ih borbom sami osvojili. Nisu se partizani borili za interes velikih sila već za interes svoje zemlje. Ti interesi su se poklopili u II SR, što je bilo obostrano korisno pa ne treba praviti veštacke dileme oko toga ko je kome i koliko pomogao i doprineo u ratu. Zahvalni smo i SAD i Engleskoj na pomoći i podršci, a SSSR i na neposrednom učešću sovjetske armije u oslobađanju dela naše teritorije u jesen 1944.

Što se tiče našeg doprinosa savezničkoj stvari nismo ga nikada precenjivali. Čak, mislim, da ga nismo dovoljno isticali. Suludo je tvrditi da smo smatrali kako je on presudno uticao na ratnu pobedu saveznika 1945., što nam nije bilo “ni na kraj pameti”. Globalna ocena našeg doprinosa data u Istoriji KPJ ograničila se na zaključak da su 27 mart i aprilski rat 1941., i kasnije NOB, ”negativno uticale na razvoj operacija nemačkih trupa” na savezničkim frontovima. Hitler nas, ipak, nije potcenjivao (iskustvo iz I SR) te je prolongirao napad na SSSR dok ne uspostavi kontrolu Jugoistoka Evrope. Taj respekt proteže se kasnije na ceo tok rata u Jugoslaviji. Već 16. septembra 1941. on zapoveda da se tri divizije (iz Grčke, Francuske i SSSR) prebace u Jugoslaviju radi ugušenja ustanka jer je ugrožavao i nastajući mit o budućem hiljadugodišnjem nemačkom carstvu itd.

NOB i njene rezultate omalovažavaju naša građanska klasa i građanske partije te neuspešni monarhisti jer su totalno omanuli u II SR, delom bežeci iz zemlje pred Hitlerovim trupama a delom stavljanjem u njihovu službu. Sledeći taj trag izdaje i kukavičluka, londonski đak Č. Antić se neuljuđeno izmotava sa NOB i njenim značajem za saveznike, posebno o “velikoj slobodnoj teritoriji, Neretvi, Sutjesci, Sremskom frontu”. Da li su oni bili važni za saveznike ili ne, nas mnogo ne zanima. One su bile važne za nas i našu borbu za slobodu, koju smo izvojevali sopstvenim snagama. One su trajno ušle u svest naših naroda kao najsvetliji primeri i dokazi njegove snage i ljubavi prema slobodi.

KPJ je jedina politička partija koja je 1941. ostala u zemlji i rukovodila NOB do njenog pobedonosnog završetka i obračuna i sa stranim okupatorom i sa domaćim izdajnicima, koji su pod njegovim patronatom organizovali i vodili bratoubilački i građanski rat u zemlji. NOB je s toga bila i oslobodilački rat i revolucija a njihov rezultat nacionalna sloboda i socijalna pravda i jednakost ljudi. Zato pobeda KPJ na izborima za Ustavotvornu skupštinu novembra 1945. nije bila inenađenje.

Slobodna zemlja odužila se dostojanstveno i svojim mrtvim i svojim živim borcima i svim žrtvama fašistickog terora. Niko nije zaboravljen. Sačuvani su tragovi svih zločina a zločinci kažnjeni. Ni oni koji su pobegli nisu “ zaboravljeni”: njihovi spiskovi i opis nedela čuvaju se trajno kao dokumenta istorije ratnih zločina na ovom tlu. I kao opomena za budućnost.

Udobnost mira “olabavila” je deo ratnika ali pravilo da se za krađu ide na streljanje ili u zatvor ostalo je na snazi do kraja života Titove generacije. Tito je na ovaj svet došao kao proleter i takav otišao iz njega: porodica je nasledila samo tri štedne knjižice ukupne vrednosti 40.000 maraka od zajma za preporod Srbije i memoara!

Srbija i srpski narod ima najviše razloga da slavi NOB. On jeste dao najveće žrtve ali se Jugoslavija na pravi način odužila svom najbrojnijem narodu: Srbi su ,pored zajedničke, imali i tri nacionalne države : Srbiju, zatim Hrvatsku i BiH koje su bile države hrvatskog i srpskog, odnosno srpskog, muslimanskog i hrvatskog naroda, jer su Srbi u njima bili konstutivni narod! Došavši ponovo na vlast 1991.godine građanska klasa u Srbiji i ostalim jugoslovenskim republikama, ponovo će nas “ zaviti u crno”: novi bratoubilački rat i razbijanje zajedničke države, sada pod tutorstvom SAD i pod parolom borbe protiv komunizma a za demokratiju. Od “ totalitarne” zemlje “proslava, uranaka i recitala“ postali smo “ demokratska” zemlja tužbalica, parastosa i opela!

Stevan Mirković, general u penziji i predsednik Centra Tito

SPO.........

Порука baco Today at 12:31 pm
Prema saopstenju da bi problem oko djenerala Mihailovica bio resen da je desnica na vlasti, slucajno ili namerno potkrala se *mala* greska..desnica jeste na vlasti, levica nije na vlasti..i na vlasti nije ekstremna desnica, sto je spasonosno za Drzavu Srbiju...Republiku Srpsku...Republika Srpska Krajina nije imala tu srecu de je mimoidju *zdruzene snage* ekstremne desnice na terenu.

apsolutno se slažem sa tekstom koji ste mi poslali,jer te podatke još od ranije poznajemo ( pogledajte geografsku kartu Jugoslavije iz 1939 god.gde je spska buržoazija suludom nagodbom sa hrvatskom buržoazijom stvorila monstrum paradržavu Hrvatsku banovinu koju je " branilo" preko 250.000 naoružanih Mačekovih pristalica.). To pokazuje svu nemoć i trulež Kraljevine Jugoslavije, a i stvarno stanje u takvoj " državi".
Pozdrav

Zajednička izjava komunističkih i radničkih partija
Mi snažno osuđujemo usvajanje, 3. jula 2009. godine, na redovnoj sednici Parlamentarne skupštine Organizacije za europsku bezbednost i saradnju (OEBS) u Vilniusu (Litvanija), nove anti-komunističke rezolucije pod naslovom "Podeljena Europa Ujedinjena", koja sadrži grubo izobličenje istorije i negira ulogu Sovjetskog Saveza u pobedi nad fašizmom.
U rezoluciji se izjednačavaju komunizam i fašizam. Oni koji su to učinili zaboravljaju da je Sovjetski Savez bio taj koji je dao najveći doprinos oslobođenju Europe od fašizma. Autori te rezoluciji, ti krivotvorci istorije, pretvarauju se da su zaboravili ko je izdao Čehoslovačku 1938. godine u Minhenu, što je dovelo do ukidanja državne nezavisnosti te zemlje i do fašističkog porobljavanja češkog i slovačkog naroda.
Oni koji su glasali za usvajanje ove rezolucije ustvari opravdavaju i podstiču "lov na veštice" protiv komunista u nekoliko država članica OEBS-a, gde su komunisti progonjeni, gde su njihove omladinske organizacije zabranjene, i gde su partije osuđivane za korišćenje svojih tradicionalnih simbola.
Nadalje, ova rezolucija nudi velike mogućnosti za progon komunističke ideologije i donošenje mera protiv komunističkih partija.
U isto vreme, svedoci smo aktuelne rehabilitacije nacista u velikom broju zemalja, uključujući zemlju koja je domaćin ove sednice Parlamentarne skupštine OEBS-a.
Mi ne možemo dozvoliti da bilo ko povredi sećanja na anti-fašiste, učesnike pokreta otpora, koji su izgubili živote u borbi protiv nacizma.
Pogoršanje anti-komunizma u Evropi nije prelazna pojava. To pokazuje strah vladajuće klase zbog pogoršanja krize kapitalizma i hitnosti zahteva za ukidanje kapitalističkog izrabljivanje, i potrebe da se postigne temeljna promena društva.
Radnička klasa, svi radnici, bez obzira na opseg njihovog slaganja ili neslaganja sa komunistima, moraju odlučno odbaciti nosioce anti-komunizma, jer je istorija pokazala da anti-komunistički napadi prethode otpočinjanju opšte ofanzive protiv socijalnih i demokratskih prava celog naroda.
Neka odgovorimo provokatorima i anti-komunistima kroz našu zajedničku borbu za prava radnika, za socijalizam.
Potpisnici:
1.
PADS, Algeria ПАДС Алжир
2.
Communist Party of Argentina Комунистичка партија Аргентине
3.
Communist Party of Armenia Комунистичка партија Јерменије
4.
Communist Party of Bangladesh Комунистичка партија Бангладеш
5.
Communist Party of Belarus Комунистичка партија Белорусија
6.
Workers' Party of Belgium Радничка партија Белгије
7.
Communist Party of Brazil Комунистичка партија Бразила
8.
Communist Party of Britain Комунистичка партија Британије
9.
New Communist Party of Britain Нова комунистичка партија Британије
10.
Communist Party of Bulgaria Комунистичка партија Бугарске
11.
Party of the Bulgarian Communists Партија бугарских комуниста
12.
Communist Party of Canada Комунистичка партија Канаде
13.
AKEL, Cyprus АКЕЛ, Кипар
14.
Communist Party of Bohemia and Moravia Комунистичка партија и Чешке и Моравске
15.
Communist Party in Denmark Комунистичка партија Данске
16.
Communist Party of Denmark Комунистичка партија Данске
17.
Communist Party of Finland Комунистичка партија Финске
18.
Unified Communist Party of Georgia Уједињена Комунистичка партије Грузије
19.
German Communist Party Немачки Комунистичка партија
20.
Communist Party of Greece Комунистичка партија Грчке
21.
Hungarian Communist Workers' Party Мађарска комунистичко-радничка партија
22.
Communist Party of India Комунистичка партија Индије
23.
Communist Party of India [Marxist] Комунистичка партија Индије [марксистичка]
24.
Tudeh Party of Iran Тудех партија Иран
25.
Communist Party of Ireland Комунистичка партија Ирске
26.
The Workers' Party of Ireland Радничка партије Ирске
27.
Party of the Italian Communists Партија италијанских комуниста
28.
Party of the Communist Refoundation Комунистичка партија Рефоундатион
29.
Jordanian Communist Party Јорданска Комунистичка партија
30.
Socialist Party of Latvia Социјалистичка партија Латвије
31.
Lebanese Communist Party Либанска Комунистичка партија
32.
Socialist Party of Lithuania Социјалистичка партија Литваније
33.
Communist Party of Luxembourg Комунистичка партија Луксембург
34.
Party of the Communists of Kirgizia Партија комуниста Киргизије
35.
Communist Party of Macedonia Комунистичка партија Македоније
36.
AKFM, Madagascar АКФМ, Мадагаскар
37.

Communist Party of Malta Комунистичка партија Малта
38.

Party of the Communists, Mexico Партије комуниста, Мексико
39.
Popular Socialist Party of Mexico Народна Социјалистичка партија Мексико
40.
New Communist Party of the Netherlands Нова комунистичка партија Холандије
41.

Communist Party of Norway Комунистичка партија Норвешке
42.
Communist Party of Pakistan Комунистичка партија Пакистана
43.
Peruan Communist Party Перуанска Комунистичка партија
44.

Philippine Communist Party -PKP 1930 Филипинска Комунистичка партија ПКП-1930
45.

Communist Party of Poland Комунистичка партија Пољске
46.

Portuguese Communist Party Португалска Комунистичка партија
47.
Romanian Communist Party Румунска Комунистичка партија
48.
Communist Party of Soviet Union Комунистичка партија Совјетског Савеза
49.
Communist Party of the Russian Federation Комунистичка партија Руске Федерације
50.
Russian Communist Workers' Party Revolutionary Party of Communists Руска Комунистичка радничка партија револуционарних комуниста
51.

New Communist Party of Yugoslavia Нова комунистичка партија Југославије
52.
Party of the Communists of Serbia Комунисти Србије
53.
Communist Party of Slovakia Комунистичка партија Словачкe
54.
South African Communist Party Комунистичка партија Јужне Африке
55.
Communist Party of the Peoples of Spain Комунистичка партија народа Шпанија
56.
Communist Party of Spain Комунистичка партија Шпаније
57.
Party of the Communists of Catalonia Странка комуниста у Каталонија
58.
Communist Party of Sri-Lanka Комунистичка партија-Сри Ланка
59.
Communist Party of Sweden Комунистичка партија Шведске
60.
Syrian Communist Party Сиријска Комунистичка партија
61.
Communist Party of Turkey Комунистичка партија Турске
62.
Communist Party of Ukraine Комунистичка партија Украјине
63.
Union of Communists of Ukraine Уније комуниста Украјине
64.
Communist Party of Uruguay Комунистичка партија Уругваја
65.
Communist Party, USA Комунистичка партија, САД
66.
Communist Party of Venezuela Комунистичка партија Венецуеле

proterali sa ognjista...????
http://pravoslavlje.spc.rs/broj/1017-1018/tekst/djeneral-je-sjeme-nove-covjecnosti/